5 Facts You Should Know About the Wealthiest One Percent of Americans

October 8, 2011 at 7:26 pm | Posted in BULLY | 1 Comment
By Zaid Jilani, ThinkProgress
Posted on October 4, 2011, Printed on October 8, 2011


As the ongoing occupation of Wall Street by hundreds of protesters enters its third week — and as protests spread to other cities such as Boston and Los Angeles — demonstrators have endorsed a new slogan: “We are the 99 percent.” This slogan refers to an economic struggle between 99 percent of Americans and the richest 1 percent of Americans, who are increasingly accumulating a greater share of the national wealth to the detriment of the middle class.

It may shock you to learn exactly how wealthy this top 1 percent of Americans is. ThinkProgress has assembled five facts about this class of super-rich Americans:

1. The Top 1 Percent of Americans Owns 40 Percent of the Nation’s Wealth

 As Nobel Laureate Joseph Stiglitz points out, the richest 1 percent of Americans now own 40 percent of the nation’s wealth. Sociologist William Domhoff illustrates this wealth disparity using 2007 figures where the top 1 percent owned 42 percent of the country’s financial wealth (total net worth minus the value of one’s home). How much does the bottom 80 percent own? Only 7 percent.



As Stiglitz notes, this disparity is much worse than it was in the past, as just 25 years ago the top 1 percent owned 33 percent of national wealth.

2. The Top 1 Percent of Americans Take Home 24 Percent of National Income

While the richest 1 percent of Americans take home almost a quarter of national income today, in 1976 they took home just 9 percent — meaning their share of the national income pool has nearly tripled in roughly three decades.

3. The Top 1 Percent Of Americans Own Half of the Country’s Stocks, Bonds and Mutual Funds

 The Institute for Policy Studies illustrates this massive disparity in financial investment ownership, noting that the bottom 50 percent of Americans own only .5 percent of these investments.



4. The Top 1 Percent Of Americans Have Only 5 Percent of the Nation’s Personal Debt

Using 2007 figures, sociologist William Domhoff points out that the top 1 percent have 5 percent of the nation’s personal debt while the bottom 90 percent have 73 percent of total debt:



5. The Top 1 Percent are Taking In More of the Nation’s Income Than at Any Other Time Since the 1920s

Not only are the wealthiest 1 percent of Americans taking home a tremendous portion of the national income, but their share of this income is greater than at any other time since the Great Depression, as the Center for Budget and Policy Priorities illustrates in this chart using 2007 data:



As Professor Elizabeth Warren has explained, “There is nobody in this country who got rich on his own. Nobody…Part of the underlying social contract is you take a hunk of that and pay forward for the next kid who comes along.”

More and more often, that is not occurring, giving the protesters ample reason to take to the streets.

 © 2011 ThinkProgress All rights reserved.
View this story online at: http://www.alternet.org/story/152601/


11 Facts You Need To Know About America’s Biggest Banks

October 8, 2011 at 7:20 pm | Posted in BULLY | Leave a comment


11 Facts You Need To Know About The Nation’s Biggest Banks

By Pat Garofalo, ThinkProgress
Posted on October 7, 2011, Printed on October 8, 2011

The Occupy Wall Street protests that began in New York City more than three weeks ago have now spread across the country. The choice of Wall Street as the focal point for the protests — as even Federal Reserve Chairman Ben Bernanke said — makes sense due to the big bank malfeasance that led to the Great Recession.

While the Dodd-Frank financial reform law did a lot to ensure that a repeat of the 2008 financial crisis won’t occur — through regulation of derivatives, a new consumer protection agency, and new powers for the government to dismantle failing banks — the biggest banks still have a firm grip on the financial system, even more so than before the 2008 financial crisis. Here are eleven facts that you need to know about the nation’s biggest banks:

– Bank profits are highest since before the recession…: According to the Federal Deposit Insurance Corp., bank profits in the first quarter of this year were “the best for the industry since the $36.8 billion earned in the second quarter of 2007.” JP Morgan Chase is currently pulling in record profits.

– …even as the banks plan thousands of layoffs: Banks, including Bank of AmericaBarclaysGoldman Sachsand Credit Suisse, are planning to lay off tens of thousands of workers.

– Banks make nearly one-third of total corporate profits: The financial sector accounts for about 30 percent of total corporate profits, which is actually down from before the financial crisis, when they made closer to 40 percent.

– Since 2008, the biggest banks have gotten bigger: Due to the failure of small competitors and mergers facilitated during the 2008 crisis, the nation’s biggest banks — including Bank of America, JP Morgan Chase, and Wells Fargo — are now bigger than they were pre-recession. Pre-crisis, the four biggest banks held 32 percent of total deposits; now they hold nearly 40 percent.

– The four biggest banks issue 50 percent of mortgages and 66 percent of credit cards: Bank of America, JP Morgan Chase, Wells Fargo and Citigroup issue one out of every two mortgages and nearly two out of every three credit cards in America.

– The 10 biggest banks hold 60 percent of bank assets: In the 1980s, the 10 biggest banks controlled 22 percent of total bank assets. Today,they control 60 percent.

– The six biggest banks hold assets equal to 63 percent of the country’s GDP: In 1995, the six biggest banks in the country held assets equal to about 17 percent of the country’s Gross Domestic Product. Now their assets equal 63 percent of GDP.

– The five biggest banks hold 95 percent of derivatives: Nearly the entire market in derivatives — the credit instruments that helped blow up some of the nation’s biggest banks as well as mega-insurer AIG — isdominated by just five firms: JP Morgan Chase, Goldman Sachs, Bank of America, Citibank, and Wells Fargo.

– Banks cost households nearly $20 trillion in wealth: Almost $20 trillion in wealth was destroyed by the Great Recession, and total family wealth is still down “$12.8 trillion (in 2011 dollars) from June 2007 — its last peak.”

– Big banks don’t lend to small businesses: The New Rules Project notes that the country’s 20 biggest banks “devote only 18 percent of their commercial loan portfolios to small business.”

– Big banks paid 5,0000 bonuses of at least $1 million in 2008: According to the New York Attorney General’s office, “nine of the financial firms that were among the largest recipients of federal bailout money paid about 5,000 of their traders and bankers bonuses of more than $1 million apiece for 2008.”

In the last few decades, regulations on the biggest banks have been systematically eliminated, while those banks engineered more and more ways to both rip off customers and turn ever-more complex trading instruments into ever-higher profits. It makes perfect sense, then, that a movement calling for an economy that works for everyone would center its efforts on an industry that exemplifies the opposite.

© 2011 ThinkProgress All rights reserved.
View this story online at: http://www.alternet.org/story/152651/

Sex Work to Pay Off College Loans?

October 8, 2011 at 7:15 pm | Posted in BULLY | Leave a comment



Sex Work to Pay Off College Loans? How the College Debt Racket Has Left Young People Desperate — And Led Many to Occupy Wall St.

By Melissa Gira Grant, AlterNet
Posted on October 7, 2011, Printed on October 8, 2011


The young man standing next to the “Jail Sallie Mae, Cancel All Student Loan Debt” sign in Liberty Plaza last night could very well end up in jail himself – not for protesting economic injustice and marching on Wall Street, but for doing sex work to pay off his student loans. “My loans are $1,300 a month,” he said. “My rent is $1,300 a month. My salary is $2,600 a month. You can see the problem. So I work as a prostitute for food and utilities.”

Though he works a day job in the tech sector, it’s not enough to get by. “But it could be worse,” he continued. “I could have to do sex work for all of it.” 

With the Department of Education estimating that outstanding US student loan debt will soon exceed $1 trillion and job growth stalled, students face the very real prospect that there’s no way to ever pay back their debts. As of this May, new graduates are leaving college with an average of $22,900 in debt each, which, according to the Wall Street Journal, makes the class of 2011 the most indebted in history. They are members of a generation of students who knew taking out loans to finance a degree – or two – was a gamble on their own futures. As Lindsay Personett, a recent graduate from Oklahoma City University, put it at Wednesday’s solidarity march to support the Wall Street occupiers, “Kids are told to get this expensive degree and you’ll get a job. You end up owing too much and owning nothing.”  

Wednesday also saw solidarity walk-outs to Occupy Wall Street from hundreds of students from the New School, New York University, Columbia University, and several CUNY campuses. According to CBS Local, 150 students walked out at Brooklyn College to join the tens of thousands in Foley Square and Liberty Plaza. The student walk-outs are part of a larger national walk-out action, supported by OccupyColleges.org, which spanned at least 100 campuses across the US. Their demands go beyond calls for “job creation.” They are questioning the convergence of interests in the education and financial systems that require them to take on soaring, unforgivable, high-interest debt in order to get an education. The Huffington Post reports: 

With budget cuts and tuition increases, students’ voices are demanding to be heard,” said Conor Tomás Reed, 30, a participant in today’s walkout. Reed teaches at the City University of New York and is also a student at the Graduate Center of the City University of New York. “It’s a collective roar, and students are beyond disgusted and fed up. The time is especially ripe for this kind of mobilization.” 

The student walkouts come in the midst of 2012 budget negotiations in Congress, with House Republicans proposing $2.3 billion in cuts to the Federal Pell grant program, which provides need-based grants to low-income students. If the Republican proposal passes, students who attend college less than half-time will no longer be eligible for Pell grants. Inside Higher Ed reports that students of color will be among those hit hardest by the cuts: 

“Programs for colleges that serve significant numbers of black students (but are not historically black), Asian-Americans and Pacific Islanders, Alaskan Natives and Native Hawaiians, and Native Americans would be wiped out, as would federal money for tribal colleges. The budget for Hispanic-serving institutions would be cut 83 percent; historically black colleges and universities would face a 36 percent cut. The budget would also cut all national and community service programs, including AmeriCorps, and programs in international and foreign language education. ” 

Without Pell grants, students who already fight to balance their classes, their jobs and family and caretaking concerns will be left with even fewer options to finance their education. 87% of students with Pell grants already carry loan debt, according to the most recent National Project on Student Debt, conducted in 2008. Students with Pell grants are already the most indebted in the United States, with an average post-graduation debt of $24,800 — $2,000 more than the national average. Pell grant recipients are up 52% from 2008 to 2011 – from 6.2 million students to 9.3 million students, according to the Department of Education. The increase is “concentrated in the lowest income categories of students,” said Under Secretary Martha Kanter, testifying before the House this March. “The economy,” she continued, “has been the largest factor in the increasing the costs of Pell Grants.” If Congress cuts Pell grants, pushing more of the most indebted, lowest-income students into even more loan debt, this will only benefit those who will be lending to them.

Supporters of Occupy Wall Street are putting a very personal face on the student debt crisis at the wearethe99percent Tumblr, which has become one of the most effective informal media outlets in drumming up support for the occupations. The triple threat of rising tuition, student loan debt and unemployment fuels focused anger: 

“Since being laid off, I’ve lost my dignity but I’ve found $75,000 in student debt. No healthcare, no income, and no more patience for political dithering. I have an MBA and I am the 99%.”  

“I am 31, married with 2 daughters. I am unemployed. I have 3 college degrees, including 1 graduate degree ($50,000+ in debt). I cannot find work in a 3 state area. And am tried of deciding between food for my kids and electricity. I am the 99%.” 

The pressure is on Occupy Wall Street to issue formal demands. But these real-life stories of economic inequality from people who likely don’t have the resources to join an occupation speak directly to why so many have taken to the streets over the last three weeks.  

As Robert Appelbaum wrote this week at the Guardian in a demand for student loan forgiveness: 

“By turning education into a commodity where the students must personally bear the full costs of an educational system that, in fact, benefits all of society, not just the students themselves, we’ve shifted the ever-increasing burden of skyrocketing tuition costs down the socio-economic ladder onto those who can least afford to shoulder them. Couple that with a job market that’s been utterly decimated by the irresponsibility and greed of those at the very top, the underlying reasons for the Occupy Wall Street protests start to come into focus.” 

Wednesday’s walk-outs and sustained student support for the protests point to this broader education justice tactic at work in Occupy Wall Street. Students are demanding accountability, not just from colleges and universities, but also from the banks and lenders that are making a business out of education.


Melissa Gira Grant has written for Slate, the Guardian (UK), the New York Observer and Jezebel, among others. Follow her on Twitter: @melissagira.

© 2011 Independent Media Institute. All rights reserved.
View this story online at: http://www.alternet.org/story/152657/


Office Bully Takes One on the Nose: Developing Law on Workplace Abuse

October 5, 2011 at 12:39 pm | Posted in BULLY | Leave a comment



By Jason Habinsky & Christine M. Fitzgerald, New York Law Journal

For years the law has been stacked against an employee claiming that he or she was abused or bullied by a co-worker. Generally, the law offers no protection to such a victim as long as the alleged bully can show that his or her actions were not motivated by the victim’s status as a member of a protected class. Currently, there are no federal, state or local laws providing a cause of action for an individual subject to a non-discriminatory abusive work environment. However, with bullying becoming front-page news across the nation, it is just a matter of time before the law adapts. Since 2003, 17 states have considered legislation designed to protect employees from workplace bullying. Indeed, this year New York came very close to a floor vote on a bill that would provide a cause of action to an employee subjected to an abusive work environment.

Proponents of anti-bullying legislation contend that it is necessary given the prevalence of abusive conduct in the workplace. The proposed New York legislation noted that “between sixteen and twenty-one percent of employees directly experience health endangering workplace bullying, abuse and harassment” and that “[s]uch behavior is four times more prevalent than sexual harassment.”

Employers, however, should be wary of such legislation. Anti-bullying legislation would allow employees having nothing more than ordinary disputes and personality conflicts with their supervisors and co-workers to threaten their employers with litigation. Surely some of these disputes would end up in court even though they wouldn’t rise to the level of actionable bullying. Moreover, it is hard to conceive how an anti-bullying statute could avoid being vague and overbroad when it comes to defining what sort of behavior is unlawful.

Existing Legal Framework
Currently, employers have little to worry about with respect to facing substantial liability as a result of workplace bullying. The existing legal framework provides very limited recourse to an employee who is bullied at work. While some types of harassment are outlawed under Title VII of the Civil Rights Act of 1964, Title VII’s reach is narrow. Title VII prohibits employment discrimination based on an individual’s race, sex, color, religion, or national origin.

It is well-settled that “Title VII does not prohibit all verbal or physical harassment in the workplace” but rather only discrimination because of race, sex, color, religion or national origin. Oncale v. Sundowner Offshore Services Inc., 523 U.S. 75 (1998). See also, Marshall v. NYC Board of Elections, 322 Fed. Appx. 17, 18-19 (2d Cir. 2009) (noting that plaintiff’s “allegations that her supervisor displayed a violent temper, stood over her with clenched fists on several occasions, disparaged her educational background, and engaged in crass behavior are troubling. But Title VII is not a ‘general civility code for the American workplace’; it prohibits only harassment that is discriminatory”); Bush v. Fordham University, 452 F.Supp.2d 394 (S.D.N.Y. 2006) (allegations of harassment included that co-worker altered plaintiff’s timesheets, threatened to call security on her for no reason, and failed to give her phone messages did not amount to actionable harassment); Jowers v. Lakeside Family and Children’s Services, 2005 U.S. Dist. LEXIS 30977 (S.D.N.Y. 2005) (“It is quite clear that Plaintiff did not enjoy the most cordial of relationships with either his co-worker or his supervisor. Such discord, however, is not a valid ground to assert a hostile workplace claim under Title VII…Title VII is not designed to serve as a code of civility to govern workplace professionalism”). Therefore, even where the workplace bully creates an uncomfortable or even unbearable work environment for co-workers or subordinates, this will not violate Title VII unless such conduct is discriminatory.

Likewise, the extreme behavior that gives rise to the tort of intentional infliction of emotional distress does not encompass most workplace bullying. In order to prove a claim for the intentional infliction of emotional distress a plaintiff must prove that the defendant acted intentionally or recklessly, the defendant’s conduct was extreme and outrageous, and the conduct caused severe emotional distress. Restatement (Second) of Torts §46.

Courts have found that extreme or outrageous conduct is “‘so extreme in degree, as to go beyond all possible bounds of decency, and to be regarded as atrocious, and utterly intolerable in a civilized community’…but does not extend to ‘mere insults, indignities, threats, annoyances, petty oppressions, or other trivialities.’” Porter v. Bankers Life & Casualty Co., 2002 U.S. Dist LEXIS 20627, at 5-6 (N.D. Ill. Oct. 25, 2002) (dismissing intentional infliction of emotional distress claim where employee claimed that he was falsely accused of fraud and bullied and intimidated during questioning about the alleged fraud) (citations omitted).

Employees also have been unsuccessful in trying to fit their workplace bullying claims into a cause of action for constructive discharge. For example, in Aldridge v. Daikin America Inc., 2005 U.S. Dist. LEXIS 27389, at 14 (N. D. Al. Oct. 6, 2005), the court found that plaintiff’s “work conditions were not so intolerable that a reasonable person would have resigned… [Plaintiff] may have been under a closer watch than other…employees. He also may have been the target of negative comments… He was not, however, forced to resign from his job.”

A recent case from the Southern District of New York illustrates the current law’s limited use in the bullying context. In Mendez v. Starwood Hotels & Resorts Worldwide Inc., 2010 U.S. Dist. LEXIS 107709 (S.D.N.Y. Sept. 30, 2010), the plaintiff alleged that his employer discriminated against him based on his national origin, race and disability. The plaintiff also alleged that his employer unlawfully retaliated against him for engaging in protected activity. At trial, the jury found for the employer on all of the discrimination claims, but found in favor of the plaintiff on the retaliation claim and awarded the plaintiff $1 million in compensatory damages. The court, however, remitted the compensatory damages to $10,000, noting that there was no evidence that the plaintiff suffered any significant damage as a result of the employer’s actions.

The court opined that it was

convinced that the jury felt sorry for the plaintiff—as, indeed, the court felt sorry for the plaintiff. Mendez endured an abusive workplace and got very little sympathy or assistance from either his employer or his union…. [A] non-discriminatory but uncivil workplace can certainly make a person miserable. The court is convinced that the jurors concluded that Mendez was miserable at work, having found some basis on which to hold [the employer] liable, awarded damages that were entirely out of proportion to any injury that was or could have been attributed to the retaliatory [action]—but that were perfectly in proportion to the teasing and rudeness Mendez endured at the hands of his fellow workers and chefs….

Mendez, 2010 U.S. Dist. LEXIS at 63. Although the discrimination laws shielded the employer from substantial liability in this case, had a law prohibiting workplace bullying existed, the employer would have been on the hook for the $1 million in damages as evidenced by the court’s sympathetic words regarding the plaintiff’s working conditions.

Importantly, despite the absence of a cause of action for workplace bullying, the jury in the Mendez case clearly tried to find a way to compensate the plaintiff for the bullying he endured. Likewise, in Raess v. Doescher, 883 N.E.2d 790 (Ind. 2008), the Supreme Court of Indiana upheld a $325,000 jury verdict on an assault claim where the plaintiff alleged that “the defendant, angry at the plaintiff about reports to hospital administration about the defendant’s treatment of other perfusionists, aggressively and rapidly advanced on the plaintiff with clenched fists, piercing eyes, beet-red face, popping veins, and screaming and swearing at him.” 883 N.E.2d at 794. Although the defendant prevailed at trial with respect to the plaintiff’s claim for the intentional infliction of emotional distress, the court opined in dicta that workplace bullying could be a form of intentional infliction of emotional distress. Id. at 799.

Legislation Campaign
Notably, the jury in the Raess case heard expert testimony on workplace bullying from Gary Namie, the co-founder of the Workplace Bullying Institute (WBI), a nonprofit organization dedicated to the eradication of workplace bullying. The WBI’s Legislative Campaign division focuses on enacting anti-bullying legislation state-by-state. The WBI recruits state coordinators to introduce the Healthy Workplace Bill (HWB), drafted by Suffolk University Professor of Law David Yamada, to their local lawmakers. Thus, the campaign to pass an anti-bullying statute begins in each state with the same HWB language, although local lawmakers regularly make changes to the HWB as it is introduced and works its way through the legislative process.1

The HWB provides legal redress for employees who are subjected to an abusive work environment, by allowing employees to sue both their employer and the alleged bully for monetary damages. The WBI contends that the bill is employer friendly since it sets a high standard for misconduct, requires proof of harm by a licensed health professional in order for an individual to collect damages, and protects employers with internal correction and prevention mechanisms from liability.

In 2003, California became the first state to introduce some form of the HWB. Subsequently, anti-workplace bullying legislation has been introduced in sixteen other states.2 In 2010, the New York State Senate passed the bill.3 However, the New York Assembly Labor Committee stalled the passage of this ground breaking legislation when it voted to hold the bill, rather than vote on it.

The New York bill, A 5414B/S 1823-B, establishes a civil cause of action for employees who are subjected to an abusive work environment. The bill defines an abusive work environment as “a workplace in which an employee is subjected to abusive conduct that is so severe that it causes physical or psychological harm to such employee, and where such employee provides notice to the employer that such employee has been subjected to abusive conduct and such employer after receiving notice thereof, fails to eliminate the abusive conduct.”

Abusive conduct is defined as “conduct, with malice, taken against an employee by an employer or another employee in the workplace, that a reasonable person would find to be hostile, offensive and unrelated to the employer’s legitimate business interests.” The severity, nature and frequency of the conduct should be considered in determining liability. The bill gives the following examples of abusive conduct:

– Repeated infliction of verbal abuse, such as the use of derogatory remarks, insults, and epithets;

– Verbal or physical conduct that a reasonable person would find threatening, intimidating or humiliating; and

– The gratuitous sabotage or undermining of an employee’s work performance.

Factors from which malice can be inferred include “outward expressions of hostility, harmful conduct inconsistent with an employer’s legitimate business interests, a continuation of harmful and illegitimate conduct after a complainant requests that it cease or displays outward signs of emotion or physical distress in the face of the conduct, or attempts to exploit the complainant’s known psychological or physical vulnerability.”

The bill provides employers with an affirmative defense when the employer “exercised reasonable care to prevent and promptly correct the abusive conduct which is the basis of such cause of action and the plaintiff unreasonably failed to take advantage of the appropriate preventive or corrective opportunities provided.”

The affirmative defense is not available when the abusive conduct “culminates in a negative employment decision with regard to the plaintiff.” Further, employers are afforded the affirmative defense that “it made a negative employment decision with regard to the plaintiff which is consistent with such employer’s legitimate business interests.” The bill also provides employees with a cause of action for retaliation.

Remedies for an employer found liable include injunctive relief, reinstatement, removal of the offending party from the plaintiff’s work environment, reimbursement for lost wages, medical expenses, compensation for emotional distress, punitive damages and attorney’s fees. Under the New York bill, an employer found to have caused or maintained an abusive work environment that did not result in a negative employment decision cannot be held liable for punitive damages and damages for emotional distress will be capped at $25,000.

Therefore, it appears that we may be on the cusp of a new era of legislation and legal precedent targeted at preventing and punishing workplace bullying. Indeed, it seems inevitable that some form of the HWB will become law, whether in New York or elsewhere, and that once the first state adopts an anti-bullying statute others will shortly follow. The Mendez case, discussed above, should serve as a cautionary tale to employers about the potential for huge damage awards should such legislation be passed. In the interim, employers are faced with significant uncertainty with respect to how to deal with workplace bullying. We suggest that employers become proactive and take immediate steps to prevent workplace bullying. This will ensure that employers are better prepared to defend against a cause of action for workplace bullying.

Steps Employers Can Take
There are several steps that an employer can take to address workplace bullying. First, most employers’ harassment and discrimination policies do not cover workplace bullying. Such policies can be revised to prohibit harassment that is based on factors other than those protected by federal, state and local discrimination laws. Codes of conduct and disciplinary policies should likewise be revised. Employers can use the examples of abusive conduct set forth in the New York bill, and other proposed legislation, as a guide for appropriate additions to these policies.

Once these policies are revised, they should be circulated to all employees. Furthermore, employers should take seriously any complaint by an employee who alleges that he or she is the victim of workplace bullying. Such complaints should be investigated promptly and fully in the same manner as other harassment complaints. Employers also should consider providing management training to supervisory employees in order to cut down on complaints of bullying.

Finally, employers should have a zero tolerance policy for workplace bullying. There is no denying that most workplaces will have employees with different management styles and personalities, and an ordinary dose of tension, stress and conflict. However, when conduct “crosses the line” and rises to the level of bullying, supervisors or other employees who engage in bullying should immediately be disciplined. Employers should seek the assistance of counsel in revising these policies and addressing any incidents of bullying, as well as to keep abreast of the developing legislation and jurisprudence on workplace bullying. By taking proactive action, employers can minimize the impact of the workplace bullying legislation that is bound to come to light in the near future, and in the meantime, maintain a safer and more productive workplace.

ദേവകി വാര്യര്‍

October 4, 2011 at 7:12 pm | Posted in BULLY | Leave a comment

പേര്‍ത്തും പേര്‍ത്തും വിവിധങ്ങളായ അളവുകോലുകളില്‍ കേരളത്തിന്റെ അഗ്രഗണനീയത വാതോരാതെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മലയാളികള്‍ക്ക് അത്തരമൊരു പ്രാഥമികതയിലേക്ക് കേരളത്തെ നയിച്ച മഹാ•ാരായ നേതാക്കളുടെ ചരിത്രമുള്‍ക്കൊള്ളാനുള്ള ബാധ്യത കൂടിയുണ്ടെന്നത് നിസ്തര്‍ക്കമായ കാര്യമാണ്. ചോരയും നീരും വറ്റിച്ചും ജീവിതം തന്നെ ഉദാഹരിച്ചും നമ്മെ നയിച്ച നേതാക്കളോട് തോള്‍ ചേര്‍ന്ന് നിന്ന അത്തരം പ്രഥമഗണനീയരായ വനിതാസാരഥികളില്‍ പ്രമുഖയാണ് ദേവകി വാര്യര്‍.

വലിയ രീതിയില്‍ സവര്‍ണ്ണമുദ്രകള്‍ കൊടികുത്തിവാണ കാലത്ത് 1920ലാണ് പള്ളത്ത് രാമന്‍ നമ്പൂതിരിയുടെയും ആര്യാപള്ളത്തിന്റെയും മൂത്ത മകളായി ദേവകി ജനിച്ചത്. എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും പുരോഗമന ആശയങ്ങളിലും പ്രവൃത്തികളിലും ഊന്നി നിന്നിരുന്ന പള്ളത്ത് കുടുംബത്തിന്റെ ചിന്താധാരകള്‍ കുഞ്ഞുദേവകിയിലും വിളവെടുത്തതില്‍ അത്ഭുതമേതുമില്ല. അമ്മ ആര്യാപള്ളം തന്റെ സമരവീര്യവും പുരോഗമന ചിന്താരീതിയും സ്വന്തം കുടുംബത്തിലും പകര്‍ത്താന്‍ ബദ്ധശ്രദ്ധയായിരുന്നു. ഇതിന്റെ ബഹിസ്ഫുരണമെന്നോണം 12-ാം വയസ്സില്‍ ദേവകിയെ വാര്‍ദ്ധയിലെ ഗാന്ധി ആശ്രമത്തില്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥിനിയായി ചേര്‍ത്തു. മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ അരുമശിഷ്യയായി വളര്‍ന്ന ദേവകി അവിടെ സേവാദള്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ സ്ഥാനത്തെത്തുകയുണ്ടായി. ലളിത ജീവിതം എന്ന ആശയം ഇക്കാലത്തായിരിക്കണം ദേവകിയിലും മുളപൊട്ടിയത്. 1938ല്‍ മെട്രിക്കുലേഷന്‍ പാസ്സായശേഷം ദേവകി നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. വാര്‍ദ്ധയില്‍ തന്നെ വിദ്യാഭ്യാസം തുടര്‍ന്നാല്‍ മകളെ തങ്ങള്‍ക്ക് തിരികെ കിട്ടില്ലെന്ന് മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് തോന്നിയിരിക്കണം.

അനന്തരം മദ്രാസില്‍ ഇന്റഗ്രേറ്റഡ് മെഡിസിന് ചേര്‍ന്നു. അവിടെ സ്റുഡന്റ്സ് ഫെഡറേഷന്റെ സജീവസാന്നിദ്ധ്യമായിരുന്നു സംഘടനയിലെ ഏക പെണ്‍തരിയായ ദേവകി. തന്റെ 23-ാം വയസ്സില്‍ അവര്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ് പാര്‍ട്ടിയില്‍ അംഗത്വമെടുത്തു. 1946ല്‍ ഡോ. പി.കെ.ആര്‍. വാര്യരുടെ ജീവിതസഖിയായി. പിന്നീട് ജീവിതാന്ത്യം വരെ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ച പാതയിലൂടെ സുധീരം മുന്നോട്ടുപോകുന്ന സഖാവിനെയാണ് ദേവകി വാര്യരില്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. വിവാഹസമയത്തും തുടര്‍ന്നും മുന്തിയ വിലയുള്ള വസ്ത്രങ്ങളോ ആഭരണങ്ങളോ അവര്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല. ചര്‍ക്കയില്‍ നൂറ്റ രണ്ടു നൂലുകള്‍ പരസ്പരം ചാര്‍ത്തിയായിരുന്നു ഡോക്ടറുടെയും ദേവകിയുടെയും വിവാഹം.

തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലായിരുന്നു ഡോക്ടര്‍ വാര്യര്‍ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നത്. അതിനാല്‍ ദീര്‍ഘകാലം ഇരുവരുടെയും പ്രവര്‍ത്തനകേന്ദ്രം തലസ്ഥാന നഗരി തന്നെയായിരുന്നു. പുകള്‍പെറ്റ ഒരു ഭിഷഗ്വരന്റെ സഹധര്‍മ്മിണി എന്നതിലുപരി നന്നേ ചെറുപ്പത്തില്‍ തന്നെ പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ആകൃഷ്ടയായി അടിയുറച്ച് പ്രവര്‍ത്തിച്ച പ്രമുഖ വനിതാ സാരഥി എന്ന നിലയിലാണ് ദേവകിവാര്യര്‍ അറിയപ്പെട്ടത്. സമൂഹത്തിന്റെ താഴെ തട്ടിലുള്ളവരുടെ വിശിഷ്യാ സ്ത്രീകളുടെ ഉന്നമനമായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതലക്ഷ്യം.

1960 മുതല്‍ രണ്ടുവര്‍ഷം സകുടുംബം ലണ്ടനിലായിരുന്നിട്ടും തിരികെ നാട്ടിലെത്തിയതു മുതല്‍ ഇടവേളയില്ലാതെ അവര്‍ സാമൂഹ്യസേവനത്തില്‍ വ്യാപൃതയായി.

ഒരേ സമയം ജാതിമതമേധാവിത്വത്തിനും മുതലാളിത്ത ശക്തികള്‍ക്കും കീഴ്പെട്ടുകൊണ്ട് ഭൂരിപക്ഷത്തിനും ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങള്‍ നിഷേധിക്കുന്ന ഇന്ത്യന്‍ ഭരണവര്‍ഗത്തിനെതിരായ പോരാട്ടം സ്ത്രീവിമോചനത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ പ്രവര്‍ത്തനമാണ് എന്ന ബോധത്തില്‍ നിന്നാണ് അമ്പതുകളിലും അറുപതുകളിലും ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ മഹിളാ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ രൂപംകൊണ്ടത്. 68ല്‍ രൂപമെടുത്ത കേരള മഹിളാ ഫെഡറേഷന്‍ സ്ത്രീകളുടെ അവകാശ മുദ്രാവാക്യങ്ങളും ഭരണവിരുദ്ധ മുദ്രാവാക്യങ്ങളും ഉയര്‍ത്തി. സുശീലാഗോപാലന്‍, കെ.ആര്‍. ഗൌരിയമ്മ, ദേവൂട്ടി തുടങ്ങിയ മുന്‍നിര നേതാക്കള്‍ക്കൊപ്പം ദേവകി വാര്യരും ഫെഡറേഷന്റെ ജീവനാഡിയായിത്തീര്‍ന്നു. ഫെഡറേഷന്റെ തിരുവനന്തപുരം ജില്ലാ പ്രസിഡന്റായും തുടര്‍ന്ന് അഞ്ചുവര്‍ഷം സംസ്ഥാന പ്രസിഡന്റായും പ്രവര്‍ത്തിച്ചു. സജീവമായ സംഘടനാ പ്രവര്‍ത്തനത്തോടൊപ്പം കുടുംബസംബന്ധമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും ഒരുമിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നതിന് ദേവകിവാര്യര്‍ അനിതരസാധാരണമായ മിടുക്കുകാട്ടി.

കേരളത്തിന്റെ ദിശാബോധം നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതില്‍ മുഖ്യപങ്കുവഹിച്ച ഇ.എം.എസിന്റെ അനുഗ്രഹാശിസ്സുകളോടെ 1967ല്‍ തുടങ്ങിയ സ്കൂള്‍ ഓഫ് സോഷ്യല്‍ സയന്‍സ് ഇടത്തരം ജീവനക്കാരുടെയും ഇടതുപക്ഷ പണ്ഡിതരുടെയും ആകര്‍ഷണകേന്ദ്രമായിരുന്നു. ദേശീയതലത്തില്‍ തന്നെ ശ്രദ്ധേയമായ ചര്‍ച്ചകളും സെമിനാറുകളും സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിന് സ്കൂള്‍ ഓഫ് സോഷ്യല്‍ സയന്‍സ് പ്രത്യേക മികവുകാട്ടി. ഡോക്ടര്‍ കുടുംബമൊന്നാകെ സ്കൂളിന്റെ പരിപാടികള്‍ വിജയിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ചാലകശക്തിയായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു.

1972ല്‍ വര്‍ക്കിങ്ങ് വിമന്‍സ് അസോസിയേഷന്‍ രൂപീകരിച്ചതിലൂടെ ജീവനക്കാരുടെ ഇടയില്‍ സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധതയും പ്രവര്‍ത്തന താല്പര്യവുമുള്ള ധാരാളം വനിതകളെ സംഘടനാരംഗത്തേക്ക് ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നതിന് കഴിഞ്ഞു.

ഇതിനിടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പു വേദികളിലും ദേവകി വാര്യര്‍ സാന്നിദ്ധ്യമറിയിക്കുകയുണ്ടായി. 1973ല്‍ പൌരമുന്നണി സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയായി തിരുവനന്തപുരം കോര്‍പ്പറേഷനിലേക്ക് മത്സരിച്ച അവര്‍ മെഡിക്കല്‍ കോളേജ് വാര്‍ഡില്‍ നിന്നും വിജയിച്ച് കോര്‍പ്പറേഷനിലെ പ്രഥമ വനിതാ കൌണ്‍സിലറായി.

മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ നിന്ന് ഡോക്ടര്‍ വിരമിച്ചശേഷമാണ് വാര്യര്‍ കുടുംബം വാടകവീടുകളിലെ താമസത്തിന് അറുതിവരുത്തി സ്വന്തമായി വീടുവെച്ചത്. മണിപ്പാല്‍ മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ സര്‍ജ്ജറി വിഭാഗം തലവനായി ചുമതലയേറ്റപ്പോള്‍ വാര്യര്‍ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം കര്‍ണ്ണാടകയിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. കര്‍ണ്ണാടക മഹിളാ ഫെഡറേഷന്റെ ആദ്യ പ്രഡിഡന്റുകൂടിയായിരുന്നു മലയാളിയായ ദേവകി വാര്യര്‍.

അടിയന്തിരാവസ്ഥയുടെ കരാളഘട്ടത്തില്‍ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനം വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടായിട്ടുകൂടി സ്വന്തം ഇച്ഛാശക്തിയിലൂന്നി മുന്നോട്ടുപോകാന്‍ അവര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞു. തുടര്‍ന്നുവന്ന നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ പട്ടാമ്പിയില്‍ നിന്ന് മത്സരിച്ചെങ്കിലും വിജയിക്കാനായില്ല.

ഇടക്കാലത്ത് ഡോക്ടറുടെ സേവനം എ.കെ.ജി. ആശുപത്രിയിലായിരുന്നപ്പോള്‍ ഇരുവരുടെയും തട്ടകം കണ്ണൂരായിരുന്നു. തലസ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോള്‍ വീണ്ടും അവര്‍ വര്‍ക്കിങ്ങ് വിമന്‍ കമ്മിറ്റിയുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ മുഴുകി. അസുഖം വന്ന് കിടപ്പിലാവും വരെ കര്‍മ്മനിരതമായിരുന്നു സഖാവ് ദേവകി വാര്യരുടെ ജീവിതം. ക്യാന്‍സര്‍ മൂര്‍ച്ഛിച്ച് 2001ലെ ക്രിസ്മസ് ദിനത്തില്‍ സ: ദേവകി വാര്യര്‍ അന്തരിച്ചു.

രണ്ടു മക്കളാണ് വാര്യര്‍ ദമ്പതികള്‍ക്ക്. അനസൂയയും ബാബുവും. പുകള്‍പെറ്റ സിനിമാ സംവിധായകന്‍ ഷാജി എന്‍. കരുണും സഹോദരി ഷീലയുമാണ് മരുമക്കളായി ഈ കുടുംബത്തിലെത്തിയത്. ശ്രേഷ്ഠരായ മാതാപിതാക്കളുടെ വിവാഹം പോലെ തന്നെ ആര്‍ഭാടരഹിതമായിരുന്നു മക്കളുടെയും വിവാഹം.

ഒരു ജീവചരിത്രമോ ആത്മകഥയോ പോലെയല്ല തൃശൂര്‍ ‘സമത’ പുറത്തിറക്കിയ ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ നിര്‍മ്മിതി. സഖാവിനെ അടുത്തറിഞ്ഞ പല പ്രമുഖരും എഴുതിയ 29 ലേഖനങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണീ കൃതി. ഡോ. കെ.എന്‍. പണിക്കര്‍, സി.പി. നാരായണന്‍, ഡോ. ടി.എന്‍. സീമ തുടങ്ങി 23 പേരും മക്കളും മരുമക്കളും പിന്നെ ഡോ. പി.കെ.ആര്‍. വാര്യരും എഴുതിയ സ്മരണകളിലൂടെയാണ് ദേവകി വാര്യരുടെ ‘ഇടറാത്ത ഇച്ഛാശക്തി’ വെളിപ്പെടുന്നത്. സ: ദേവകി വാര്യര്‍ സ്മാരകത്തിനുവേണ്ടി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവതാരിക എഴുതിയത് പി. ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയാണ്.

സന്ധ്യയ്ക്ക് സിന്ധൂരം പോലെ ദേവകി വാര്യര്‍ എഴുതിയ രണ്ടു ലേഖനങ്ങള്‍ അനുബന്ധമായി ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നു.

കേരളത്തിലെ സ്ത്രീപക്ഷ സാംസ്കാരിക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ കേന്ദ്ര ബിന്ദുവായി 1987 മുതല്‍ തൃശ്ശൂരില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ‘സമത’ ലിംഗനീതിക്കുവേണ്ടി നടത്തുന്ന പോരാട്ടത്തില്‍ സ്ത്രീപക്ഷ ശാക്തീകരണത്തിന് എന്തുകൊണ്ടും മുതല്‍ക്കൂട്ടു തന്നെയാണ് ‘ഇടറാത്ത ഇച്ഛാശക്തി’.


Nayanar accused Achuthanandan of helping Oommen Chandy in Palmolein case in 1997

October 4, 2011 at 1:31 am | Posted in BULLY | Leave a comment
Tags: , , , , ,

Kerala CPI-M in ferment

Venu Menon in Thiruvananthapuram on Rediif on the Net.

After years of simmering and ocassional rebellions, the volcano that is the Communist Party of India (Marxist) finally erupted.

The subterranean tensions bubbled to the surface last week when Chief Minister E K Nayanar accused senior party colleague and Politburo member V S Achuthanandan of trying to hush up the involvement of former finance minister and Congress leader Oommen Chandy in the murky Palmolein import deal, which is currently under investigation.

Anxious to clear his name, Achuthanandan displayed documents that allegedly were proof of his innocence at a hastily summoned press conference at AKG Centre, the CPI-M state headquarters at Thiruvananthapuram.

But the battle between the two CPI-M stalwarts plunged the party and the left coalition into a credibility crisis, at a time the party is facing organisational elections. Nayanar’s reckless remark has ripped the veil of professed unity the party leadership was at pains to project. Now that the truth was out, it seeks to contain the damage. But the CPI-M state committee, at a closed-door session, expressed its annoyance at the chief minister’s behaviour.

Once a stable monolith, the CPI-M broke up into two warring factions. On one side was the trade union lobby spearheaded by the Centre of Indian Trade Unions, known for its militancy and hard-line postures. Bunched together against it were the student and youth wings, the Students Federation of India and the Democratic Youth Federation of India, who looked to Achuthanandan for inspiration. These are two factions facing off in the party polls.

Achuthanandan is believed to be orchestrating his return to the forefront after his shock defeat in 1996 from the Mararikulam assembly constituency in his native Alapuzha.

It is an open secret that the CITU sabotaged his prospects and that the party leadership moved swiftly to restore discipline later. But it was a grievous setback for Achuthanandan, who was tipped to be the party’s nominee for chief minister. Instead, Nayanar was installed as the CM after a close race against Susheela Gopalan, the CITU nominee. Backing for Nayanar’s candidature came from Achuthanandan, who wanted to get his own back with the CITU.

But Nayanar and Achutanandan soon fell out. Said an Achuthanandan ally: “Nayanar is an opportunist, He came to power with Achuthanandan’s help and then turned against him.”

But Achuthanandan too has his critics. Nayanar loyalists suspect the motive behind Achuthanandan’s recent crusades. He put Irrigation Minister Baby John, a close associate of Nayanar, in the dock for his role in the Mullaperiyar dam scandal. And his campaign against the conversion of paddy lands into real estate complexes forced the chief minister to take cognisance of the issue. Observed a Nayanar supporter, “Achuthanandan is out to discredit Nayanar so that he can become the CM.”

But these crusades have also earned Achuthanandan grassroot support within the party and reinforced his image as a clean politician of firm convictions. He has enthused a section of younger Marxists like Thiruvananthapuram Mayor V Sivankutty, whose crackdown on big money lobbies won him public goodwill. Among Achuthanandan’s supporters are Assembly Speaker M Vijaykumar and Electricity Minister Pinarayi Vijayan. The CITU faction arrayed against him includes Industries Minister Susheela Gopalan, Fisheries Minister T K. Ramakrishnan and Politburo member E Balanandan.

To the bulk of his senior colleagues and coalition partners, Achuthanandan comes across as a battering ram heading in the wrong direction.

Marxist patriarch E M S Namboodiripad is a fence-sitter in factional war. It was EMS who inducted Achuthanandan into the party’s apex body, the Politburo, but was dismayed to see him drifting towards Jyoti Basu. Before long, Harkishen Singh Surjeet, Basu and Achuthanandan emerged as the triumvirate of senior CPI-M leaders. Back home, Achuthanandan began to challenge EMS’s political blueprints, especially his line on hobnobbing with groups such as Sulaiman Sait’s Indian National League.

Chief Minister Nayanar operates as a one-man lobby, opposed to and by the other factions. His detractors foresee a change in the state’s leadership after the party congress in Calcutta in December. But Nayanar is unfazed. He exudes a charisma that keeps him politically buoyant. He is something of a loose cannon, blundering with his words, but manages to survive the resulting political embarrassment. More often than not, his indiscretions are passed off as rustic wit.

But this public washing of dirty linen hasn’t done him much good. And now even his future may depend on his diplomacy rather than pure survival skills.


ഒരു രൂപ മാനനഷ്ടം ചോദിച്ച പൂര്‍വ വിദ്യാര്‍ഥിനിക്ക് 1000 രൂപ പിഴ

September 30, 2011 at 4:54 pm | Posted in BULLY | Leave a comment

“വിളിച്ചെന്നേ പറയരുത്.. എനിക്ക് പാടില്ലല്ലോ…”

September 30, 2011 at 10:45 am | Posted in BULLY | Leave a comment

“വിളിച്ചെന്നേ പറയരുത്.. എനിക്ക് പാടില്ലല്ലോ…”
Posted on: 30-Sep-2011 01:08 AM

ലേഖകന്‍ : സാറിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള സ്കൂളിലെ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായല്ലോ? പിള്ള: ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള സ്കൂളില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ല, അധ്യാപകന് ഏതോ പ്രശ്നമുള്ളതായി പത്രത്തില്‍ കണ്ടു. എനിക്ക് കോണ്‍ടാക്ട് ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ? ഞാന്‍ സാറന്മാരോടും പാര്‍ടിക്കാരോടും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് അന്വേഷണത്തിന് വേണ്ട നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കണമെന്ന്. എന്റേതായി ഇതൊന്നും ടിവിയില്‍ കൊടുക്കരുത്. ചോദ്യം: സാറാണ് പിന്നിലെന്ന് ബന്ധുക്കള്‍ പറയുന്നല്ലോ? ഉത്തരം: ബന്ധുക്കള്‍ എനിക്ക് എതിരാണല്ലോ? അവരാണ് യഥാര്‍ഥത്തില്‍ … ഒരധ്യാപകന് കൊടുക്കേണ്ട ജോലി തട്ടിയെടുത്തതാണ് അവിടത്തെ പ്രശ്നം. എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. സാറന്മാരുമായാണ് പ്രശ്നം. എന്നെ കക്ഷി ചേര്‍ത്തപ്പോള്‍ എനിക്ക് വക്കീലിനെ വയ്ക്കാതിരിക്കാന്‍ ആവില്ലല്ലോ… ചോദ്യം: പ്രതിപക്ഷം പറയുന്നത് സാറും ഗണേശ് സാറും ചേര്‍ന്ന് ക്വട്ടേഷന്‍ നല്‍കിയെന്നാണ്… ഉത്തരം: അവര്‍ തെളിയിക്കട്ടെ.. ഞാന്‍ ജയിലിലാ… ആശുപത്രി എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ജീവനക്കാര്‍ സ്ട്രിക്ടാണ്… ഞാന്‍ അത്ര നല്ല അവസ്ഥയിലല്ല ശാരീരികമായിട്ട്… വന്നതിനേക്കാള്‍ ബുദ്ധിമുട്ടിലാണ് കഴിയുന്നത്… ചോദ്യം: ട്രീറ്റ്മെന്റ് ഒക്കെ എങ്ങനെ? ഉത്തരം: അമേരിക്കയില്‍നിന്ന് റിപ്പോര്‍ട്ട് വരേണ്ടതുണ്ട്… വന്നിട്ടില്ല… ട്രീറ്റ്മെന്റ് തുടങ്ങാന്‍ അത് വരണം… ഏതായാലും ഇത് തെളിയുമല്ലോ… പ്രതിപക്ഷനേതാവ് പറഞ്ഞത് തെറ്റാണെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് പറയേണ്ടിവരും… ചോദ്യം: ഗണേശ് രാജി വയ്ക്കണമെന്ന ആവശ്യം… ഉത്തരം: അധ്യാപകനെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്ത സമയത്ത് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലായിരുന്നെന്നാണ് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നത്… എട്ടു മണിക്കൂര്‍ ബോധക്കേട് ഇല്ലായിരുന്നു. ആശുപത്രിയില്‍ അധ്യാപകനെ കാണാന്‍ വന്ന ചില സാറന്മാര്‍ എന്നേയും കാണാന്‍ വന്നിരുന്നു… സ്റ്റാഫ് സെക്രട്ടറിയായ വിവേകാനന്ദന്‍ എന്ന അധ്യാപകനാണ് അയാളെ കൊണ്ടുപോയത്… പല പ്രാവശ്യം ചോദിച്ചിട്ടും ആക്സിഡന്റ് ആണെന്നാണ് പറഞ്ഞത്… പിന്നെ പറയാം പിന്നെ പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല എന്നാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്… ചോദ്യം: പൊലീസ് പറയുന്നത് മൊഴിയെടുക്കാന്‍ ആയിട്ടില്ല എന്നാണ്? ഉത്തരം: ഇവിടെ വന്നപ്പോള്‍ ഉള്ള കാര്യമായിരിക്കും… എനിക്ക് അറിയാന്‍ മാര്‍ഗമില്ലല്ലോ… ഞാന്‍ അതിന്റെ പിറകെ അല്ലല്ലോ…പൊലീസ് മൊഴി എടുക്കുമായിരിക്കും… ഞാന്‍ പറഞ്ഞതായിട്ടേ പറയരുത്… ദയവായി എന്നെ ഉപദ്രവിക്കരുത്… ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞു പൊയ്ക്കോട്ടെ.. മര്യാദയുടെ പേരിലാണ് ഞാന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തത്… ചോദ്യം: സാറിന്റെ അഭിപ്രായം ജനങ്ങളെ അറിയിക്കേണ്ടേ? എല്ലാവരും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന അവസ്ഥയാണല്ലോ? ഉത്തരം: ഒരഭിപ്രായവും അറിയിക്കേണ്ട… നിങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചതായി കൊടുക്കാം… എന്നെ വിളിച്ചെന്നേ പറയരുത്… എനിക്ക് പാടില്ലല്ലോ… ശരിയല്ലല്ലോ… ഞാന്‍ ജയില്‍ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നയാളാണ്… പത്രസമ്മേളനമോ പത്രപ്രസ്താവനയോ ഒന്നും എനിക്ക് പാടില്ല… ദയവായി എന്നെ ഉപദ്രവിക്കരുത്… എന്റെ അസുഖം മാറ്റിക്കോട്ടെ… സ്കൂളില്‍ ചെന്ന് അധ്യാപകരോട് അന്വേഷിച്ച് വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ചോളൂ… ഞാന്‍ ഒരഭിപ്രായവും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.


Boy kidnapped for ransom; searching aunt crushed by train

September 30, 2011 at 8:38 am | Posted in BULLY | Leave a comment

How do we explain these games of Fate….?
Ghaziabad, Sep 29 (IANS) A four-year-old son of a car dealer’s employee was kidnapped for ransom by two men on a motorcycle in Ghaziabad on Thursday, police said. The boy’s aunt was later crushed by a speeding train while she went searching for him.
Karan Bajaj was abducted around 1 pm in Vasundhara neighbourhood, police said, confirming that a ransom call had been received by the family.
Karan’s aunt Nisha, the sister of his father Tejendra Bajaj, was crushed by a train around 7 pm on tracks behind industrial unit Mohan Meakin Ltd.
The two kidnappers came to the gate of the house on a motorcycle around 1 pm when Karan and his grandmother were returning to their house from his school.

“They snatched the boy from his grandmother and escaped,” a police official said.

ഗാര്‍ഹിക പാചകവാതക സിലിണ്ടറുകള്‍ വെട്ടിക്കുറയ്‌ക്കുന്നത്‌ റിലയന്‍സിനു വേണ്ടി?

September 24, 2011 at 7:15 am | Posted in BULLY | Leave a comment
    സിലിണ്ടറുകള്‍ വെട്ടിക്കുറയ്‌ക്കുന്നത്‌ റിലയന്‍സിനു വേണ്ടി?

തൃശൂര്‍: ഗാര്‍ഹിക പാചകവാതക സിലിണ്ടറുകളുടെ എണ്ണം പരിമിതപ്പെടുത്താനും സബ്‌സിഡി വെട്ടിക്കുറയ്‌ക്കാനുമുള്ള കേന്ദ്രനീക്കം റിലയന്‍സിനെ സഹായിക്കാനാണെന്ന സംശയം ബലപ്പെട്ടു.

നന്ദന്‍ നിലേകാനി സമിതി റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ അടിസ്‌ഥാനത്തില്‍ ഓരോ വീടിനും വര്‍ഷം നാലു സിലിണ്ടറുകള്‍ മാത്രമായി കുറയ്‌ക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാണു കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍. ഇതു മുന്നില്‍ക്കണ്ട്‌ എല്‍.പി.ജി. വിതരണം വിപുലപ്പെടുത്താനുള്ള നീക്കത്തിലാണു റിലയന്‍സ്‌.

2012 ഏപ്രില്‍ മുതല്‍ സിലിണ്ടറുകള്‍ പരിമിതപ്പെടുത്താനാണു സര്‍ക്കാര്‍ തീരുമാനം. ഈ സിലിണ്ടറുകള്‍പോലും വിപണിവിലയ്‌ക്കു വാങ്ങിയശേഷം വര്‍ഷാന്ത്യത്തില്‍ സബ്‌സിഡി തുക ഓരോ പെര്‍മിറ്റിനും വകവച്ചു നല്‍കുന്ന രീതിയാണു പരിഗണിക്കുന്നത്‌. ഇതുസംബന്ധിച്ചു കഴിഞ്ഞദിവസം ചേരാനിരുന്ന മന്ത്രിതലയോഗം രാഷ്‌ട്രീയസമ്മര്‍ദങ്ങളേത്തുടര്‍ന്നു മാറ്റിവച്ചെങ്കിലും അടുത്ത യോഗത്തില്‍ പ്രഖ്യാപനമുണ്ടാകുമെന്നാണു സൂചന.

വീടുകളില്‍ വര്‍ഷം ശരാശരി 6-8 എല്‍.പി.ജി. സിലിണ്ടറുകള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്‌. ഭാവിയില്‍, നാലാം സിലിണ്ടറും ആളിത്തീരുന്നതോടെ ഉപയോക്‌താക്കള്‍ക്കു ഗ്യാസ്‌ കുറ്റികള്‍ വേറെ തേടേണ്ടിവരും. ഇതിലാണു റിലയന്‍സിന്റെ കണ്ണ്‌. വിപണിവിലയ്‌ക്കു പാചകവാതകം വാങ്ങണമെങ്കില്‍ നിലവിലെ നിരക്കില്‍ 685 രൂപ നല്‍കേണ്ടിവരും.

സബ്‌സിഡിയും എണ്ണക്കമ്പനികളുടെ ലാഭക്കുറവും രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തികവളര്‍ച്ചയ്‌ക്കു ദോഷമാണത്രേ! ഇക്കാരണം പറഞ്ഞു പെട്രോളിയം മന്ത്രാലയവും ആസൂത്രണ കമ്മിഷനും റിസര്‍വ്‌ ബാങ്കുമെല്ലാം ഒത്തുപിടിക്കുന്നതു റിലയന്‍സ്‌ പോലുള്ള സ്വകാര്യകുത്തകകളെ സഹായിക്കാനാണെന്നാണ്‌ ആരോപണം. പെട്രോള്‍ വിലനിയന്ത്രണം എടുത്തുകളഞ്ഞതോടെ സ്വകാര്യ പെട്രോളിയം കമ്പനികള്‍ വന്‍ലാഭം നേടുന്നുണ്ട്‌. ഡീസല്‍ വില സ്വതന്ത്രമാക്കാനുള്ള സമ്മര്‍ദവും തുടരുകയാണ്‌. ഇതിനൊപ്പം എല്‍.പി.ജി. വിതരണത്തിലെ പരിഷ്‌കാരവും സ്വകാര്യമേഖലയ്‌ക്കു നേട്ടമാകും.

ഭാവിനടപടികള്‍ക്കു മുന്നോടിയായി അടുത്തിടെ പൊതുമേഖലാ കമ്പനികള്‍ ഗ്യാസ്‌ ഏജന്‍സികള്‍ക്കു പല നിര്‍ദേശവും നല്‍കുന്നുണ്ട്‌. കമ്മിഷന്‍ ഗണ്യമായി കുറച്ചതിനെയും വിതരണക്കാര്‍ സംശയത്തോടെയാണു കാണുന്നത്‌. വിതരണവ്യവസ്‌ഥകള്‍ അനാകര്‍ഷകമാക്കി ഏജന്‍സികളെ റിലയന്‍സ്‌ ഗ്യാസിലേക്കു ചുവടുമാറ്റാനുള്ള നീക്കമാണത്രേ ഇത്‌. കൃഷ്‌ണ-ഗോദാവരി തടത്തില്‍ റിലയന്‍സിന്റെ പ്രകൃതിവാതക (എല്‍.എന്‍.ജി) ഖനനം ഊര്‍ജിതമായിട്ടുണ്ട്‌. പെട്രോളിയം മന്ത്രാലയത്തിലെ ഉന്നതരുമായി ഒത്തുകളിച്ചാണു നദീതടത്തില്‍ റിലയന്‍സ്‌ ആധിപത്യമുറപ്പിച്ചത്‌.

വാതക ഇടപാടുകളില്‍ വന്‍ക്രമക്കേടു നടന്നതായി അടുത്തിടെ സി.എ.ജി. കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ഗോദാവരി തടത്തില്‍നിന്നു പ്രകൃതിവാതകം വ്യവസായാടിസ്‌ഥാനത്തില്‍ ഉല്‍പാദിപ്പിച്ചു തുടങ്ങുന്നതോടെ സിറ്റി ഗ്യാസ്‌ പദ്ധതി നടപ്പാക്കാന്‍ റിലയന്‍സ്‌ അധിപനും കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ അടുപ്പക്കാരനുമായ മുകേഷ്‌ അംബാനി ലക്ഷ്യമിടുന്നു.

പൈപ്പ്‌ ലൈന്‍ വഴി വാതകം വീടുകളിലെത്തിക്കുന്ന പദ്ധതിയാണിത്‌. സിറ്റി ഗ്യാസ്‌ ശൃംഖല വിജയിക്കാനും സബ്‌സിഡി നിരക്കിലുള്ള ഗ്യാസ്‌ സിലിണ്ടറുകള്‍ അപ്രത്യക്ഷമാകേണ്ടതുണ്ട്‌.

-ശ്രീഹരി രാമകൃഷ്‌ണന്‍ http://mangalam.com/index.php?page=detail&nid=481347&lang=malayalam

« Previous PageNext Page »

Blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.